Nerden çıkarsam geçmişin suretini, oradan başlıyor içindeki fısıltılar. “Sus, sus ki uyusun içinde rahat bir yatak üstünde yatar gibi yaşamak.”

 “Ânı uyandır” diyor başka birisi “bu kadar derin uyku ölüm gibidir.” Canlansın ânımız

“ Etme” diyor bir diğeri “ Bırak uyku tüm sancıların merhemidir.” 

Başkası: “gerçekten öyle midir?” 

Bir çocuk çıkıyor köşeden söyleniyor içli içli:

  “Hani içim titrediğinde ve o nefesini üflediğinde ılık ılık ısındığım gibi mi?” Ne o, ne bu… tüm fısıltıları kesen bir nefes ki... ilâhi!

Öyle derinden, öyle derinden öpüyor en içli yerlerimizi -bir “an” dolaşıp-sarmaş … sonra çok çok daha ağrılı uçukluyor içimiz… Uçuklarımız olmasa geçilmez bu göklerden. En çok yerinden, en çok da yerin dibinden.

          Hiç sormadım, ne yapardı, nereleri dolaşır, neleri okur, kimleri dinler, , özlemleri nelerdi? Kimleri sever? çok sevmiş midir? -Sevmiştir. en çok en çok nelere meraklanır, ayrılıkları olmuş mudur? Hasret çekmiş midir ölesiye… kavuşmuş mudur sevdiklerine?- kavuşmuştur… sonra ardından bakmış mıdır gidenin, el sallayıp, el vermiş mi, dokunmuş mudur bir bedene… sımsıkı sarılmış mıdır? -Sarılsa!

        Evet hiç sormadım, anlatmadı da. Oysa uzun yıllar sürdü ahbaplığımız. Haftada bir uğrar, bahçenin bir köşesine geçer, elindeki çantasını masanın üstüne bırakır bir müddet soluklanır. Cama döner ardında beni görür selam verir sonra denize doğru bakardı gelecek bir yolcuyu bekler gibi... dalgın bakardı maviliğe. El eder dışarı çağırır sadece bana konuşur çalışanlara bakmazdı pek.

       “İçelim dostum” derdi. Bir tepsi içinde getirirdim susuz bardağını. Sessiz sessiz demlenirdi. Denize bakar, ağlar; bakar ağlardı.... Hiç sormazdım nerden geldiğini bu kasabaya. Sonra niçin gittiğini de çözemedik. Bir daha haber alamadık zaten kendisinden. Kim bilir belki de hiç böyle biri yaşamamıştı. Bir kitabın hayal kahramanıydı.  Kaybettiğimiz bir kitabın aralığından düşen “böyle bir zaman”dı. Tekrar tekrar o rafta aradığımız.