Okumayan, kitaplığında sözlük, ansiklopedi bile olmayan bir toplum olmaktan nedense hiç utanmıyoruz.

Sık sık duyarız “gazete bile okurken başım ağrıyor” diyenleri.

Peki yüzyılların getirdiği, biriktirdiği bu kronik sorunu nasıl çözeceğiz? Elbette başka toplumlar nasıl çözmeye çalıştıysa, çalışıyorsa öyle.

Edebiyatın çağdaşlaşması roman sanatının yükselişiyle eşzamanlı olduğunu biliyoruz. Ardından aydınlanma devrimi ve burjuvazinin serpilip gelişmesiyle “dram” unsuru anlatıların odağına yerleşiyor.

Demek ki bir ülkede özgürlüklerin genişlemesi, aklın egemenliğine dayalı toplumsal ilişkilerin kurulması edebiyat ortamının temel iklimini yaratıyor.

Böylesi ortamlarda yetişen kuşaklar da sorgulayan, araştıran, insan ilişkilerinin çok yönlülüğünü kavrayan bireyler olarak toplumsal konumlarına yerleşiyorlar.

Yeni yetişen kuşaklar diyoruz. Demek ki aile ilişkilenin yanı sıra toplumsal alana ilk adım olarak tanımladığımız anaokulu süreci, kırsal kesimleri düşünürsek ilköğretim süreci çocuklarımızın kişiliklerini bulmada belirleyici oluyor.

Sözü şuraya getirmek istiyorum: Öyleyse çocuklara sağladığımız sütün yanı sıra anaokulu eğitimine ve onun bir parçası olan çocuk edebiyatına da gereken önemi vermeliyiz.

Bu önemi de öncelikle alana ilişkin inceleme ve araştırmalardan anlayacağız.

Alanda son yıllarda cesaret verici etkinlikler düzenleniyor, yayınlar yapılıyor.

Bunlardan en önemlisi Eğitim-Sen’in 23-24 Ocak’ta İstanbul-Kartal’da düzenlediği Okuma Kültürü Sorunlar ve Çözüm Yolları başlıklı sempozyum…

Bu sempozyumda çocuk edebiyatı verimlerinin genel bir değerlendirmesi yapılırken, sapla samanın ayrıştırılmasına çaba gösterildi. Yurt düzeyinde tüm eğitimciler için öneriler geliştirildi..

***

Bu çabaların kuşkusuz 1930’lu yıllardan başlayan bir arka planı da var. Bu arka plandaki emektarlarımızı anmak gerekiyor.

Öncelikle Eflatun Cem Güney, Ferit Ragıp Tuncor, Enver Naci Gökşen, Ferhan Oğuzkan ve Kemal Demiray’ın çabalarını… Bu arada günümüzden Mustafa Ruhi Şirin, Sedat Sever, Selahattin Dilidüzgün, Necdet Neydim ve Fatih Erdoğan’ı sayabiliriz.

Bu vesileyle alandaki inceleme ve araştırma kitaplarına ilişkin son yıllardaki katkılara da dikkat çekmek isterim:

“Çocuk Edebiyatı”, Dr. Tacettin Şimşek, Ankara, 2002, Rengarenk Yayınları.

“Örneklerle Çocuk Edebiyatı”, Recep Nas, Bursa, 2002, Ezgi Kitabevi.

“Çocuk Edebiyatı”, Alemdar Yalçın-Giyasettin Aytaş, Ankara, 2002, Akçağ Yayınları.

“Uygulamalı Çocuk Edebiyatı”, İbrahim Kıbrıs, Ankara, 2000, Eylül Kitap ve Yayınevi.

“Hikâye ve Romanımızda Çocuk (1972-1950)”, Dr. Alev Sınar, İstanbul, 1997, Alfa Yayınevi.

“Hece” Dergisi/Çocuk Edebiyatı Özel Sayısı, 2005 (656 sayfa).

Eğitim-Sen’in düzenlediği sempozyum vesilesiyle bu etkinlikte görev alan kadim eğitimci dostlarım Nabi Belek­oğlu, Cemal Candaş ve davudi sesli Mehmet Kaya’yı kutlarken, ancak bir bölümünü sıraladığım çalışmaları tüm eğitimcilerimize salık vermeyi görev sayıyorum.